Zelfs GTST-acteur Danny liet zich niet tegenhouden door pesten; hij leeft nu zijn droom.
Pesten, niet gehoord worden en leraren die hem niet serieus namen: Hagenaar Danny Steehouwer (35) weet er alles van. Hij werkte aan zijn zelfvertrouwen, schreef een boek en is nu blij met de keuzes die hij maakte.
Vrienden maken lukte niet
“Op de basisschool ging alles eigenlijk prima”, vertelt de geboren Hagenaar. “Alleen werkte ik traag. Dat werd al snel vertaald naar: speciaal onderwijs.”
Danny kwam terecht op het praktijkonderwijs, in een klas met leerlingen die allemaal hun eigen uitdagingen hadden. “Ik had vooral moeite met tempo, en vrienden maken lukte niet. Ik was anders dan de rest en dat werd tegen me gebruikt. Het ging van opsluiten op de wc tot doodsbedreigingen. Ik voelde me gewoon niet veilig.”
Een kans…
In het derde jaar kreeg hij de kans om door te stromen naar het mbo. “Dat leek me een ontsnapping. Ik had eindelijk één vriend aan wie ik alles vertelde. Maar die vertelde alles door aan mijn pester. Daardoor kreeg mijn zelfvertrouwen zo’n klap, dat ik de test verpestte en alsnog op de school moest blijven.”
Toen ook een stage slecht uitviel, werd het Danny bijna te veel. “Ik dacht echt: hoe moet mijn toekomst er dan uitzien? Ik had zelfs een brief in mijn kamer verstopt, met uitleg voor als ik er niet meer zou zijn.”
Mooie dromen
Danny was 12 jaar toen hij begon te dromen, zegt hij. “Omdat de realiteit zo naar was. In mijn dromen was ik creatief: fotograaf, schrijver, acteur. Maar ik zat vast in een systeem dat tegen mij leek te werken.”
In het vijfde en laatste jaar veranderde er iets: “Ik was het spuugzat toen ik op school zelfs bedreigd werd met een mes. Ik ging thuis voor de spiegel staan en zei hardop: ‘Ik ben sterk. Ik ben meer waard.’ Dat voelde eerst gek, maar het hielp.”
Van mbo naar GTST
Danny ontdekte dat hij ook zonder die test naar het mbo kon. “Mijn cijfers waren niet goed, maar ik maakte een portfolio over wie ik was en waar ik naartoe wilde, en ze gaven me gelukkig die kans.” Hij rondde niveau 2 in twee jaar af in plaats van drie, werd voorzitter van de studentenraad en stroomde door naar niveau 3.
Danny bleef dromen. Hij deed een fotoshoot en schreef zich in bij een castingbureau. En toen kreeg hij een rolletje in Goede Tijden, Slechte Tijden. “Ik was zó zenuwachtig. En ik kreeg zelfs wat tekst!” Uiteindelijk werkte hij vijf jaar als edelfigurant. “Dat deed zó veel voor mijn zelfvertrouwen.”
Droomjongen
Ook het schrijven liet hem niet los. Het resulteerde in zijn boek Droomjongen. “Ik had het voor mezelf al verwerkt, maar dit was het afronden. En hopelijk geeft het houvast voor een ander. Ik wil laten zien dat je niet alleen staat.”
En die dromen van vroeger? Die worden langzaam werkelijkheid. Danny fotografeert nu voor zijn werk als rijksambtenaar. Ook schrijft én spreekt hij tijdens inspiratiesessies voor collega’s over pesten en zelfvertrouwen. “Eruit komen is niet vanzelfsprekend. Ik heb ook geluk gehad. Maar ik kan nu een steentje bijdragen zodat mensen zich gehoord voelen.” “Vroeger geloofde ik nooit dat ik dit zou durven”, zegt hij. “Maar ik ben het bewijs dat je meer bent dan wat een school over je zegt.”
Wat zijn ouders betreft: zij wisten lange tijd van niets. “Uit schaamte heb ik het nooit verteld. Pas vijftien jaar later.”
